• Jordi Ramon

Niet Zo Serieus #7

Wij schrijven deze serie verhalen in de hoop dat we iemand ergens blij mee maken. Gewoon, met een verhaal dat je even laat glimlachen wanneer je het hebt gelezen. Korte verhalen, want recent onderzoek heeft uitgewezen dat mensen eigenlijk niet meer dan driehonderd woorden lang hun aandacht bij een tekst kunnen houden. Schattige poezen-filmpjes van een paar tellen op Tik-Tok daarentegen doen het erg goed. Anderhalf miljoen ‘likes’ is niks. ‘Anyway’; een kort verhaal dus weer.


Gisterenavond zaten we na een cater-klus even buiten. Ik had net hout gehakt voor de kachel. Jac ging nog even de paarden voeren en we gooiden wat vis op de barbecue die we hadden overgehouden van het cater-klusje. Dicht bij het houtvuur met een dikke jas aan -het is hier ook gewoon december en we zitten op een berghelling- en met een lekker glaasje natuurwijn die we van een vriendelijke wijnboer hadden gehad (zo maar) vroegen we ons af of dat nou een wildzwijn was die daar wegschoot achter in onze tuin. Wanneer je geen TV hebt en je binnen eigenlijk überhaupt weinig spullen hebt staan die iets van luxe bieden vallen dat soort dingen nu eenmaal sneller op. Op dat moment keken we elkaar aan en beseften ons eens temeer hoe grappig onze situatie is! Twee jaar geleden renden we ons helemaal gek tussen onze drie restaurants en haalden we compleet uitgeput de feestdagen om snel te kunnen vieren dat we het zo goed hadden gedaan en dat we hoopten dat volgend jaar net zo goed zou zijn. Tijden veranderen.



En dat laatste omarmen we met volle kracht! De bizarre hoeveelheid veranderingen die we sindsdien mee hebben moeten mogen maken hadden we serieus nooit in de verste verten kunnen bedenken. Nu kunnen we oprecht zeggen dat we dit serieus niet hadden willen missen. En aangezien we onszelf niet te serieus nemen zijn we bang dat we eigenlijk niet meer zonder kunnen.

72 views

Recent Posts

See All