• Jordi Ramon

Meer Bruno's Graag! #4

Soms hoor je een verhaal. Een verhaal dat je eigenlijk nauwelijks kunt her-vertellen, omdat het zo persoonlijk is, en het zich in Afrika afspeelt. Afrika is ver weg. De mensen die er wonen zijn door hun enorme diversiteit aan culturen niet te vangen in één omschrijving. Bedenk je dat Afrika qua omvang 800 (!) keer groter is dan Nederland. Dat kun je dus nauwelijks een land noemen. Dat is het natuurlijk ook niet. Het is een mega-continent. 800 keer. Onbevattelijk. Maar dat maakt dit verhaal juist zo mooi.


Een vriendin reisde naar Afrika en leerde daar een man kennen, genaamd Bruno. Ze was op een wandeltocht zijn huisje tegengekomen en was onder de indruk van de eenvoud en schoonheid van het minuscule optrekje. Ze reisde samen met Fred, die haar daar op sleeptouw nam. Bruno onthaalde ze alsof ze oude vrienden waren en liet ze zijn stukje grond zien waar hij gember en citroengras verbouwde met, zoals ze zegt, “handen en voeten”. En wij maar denken dat het lastig is wanneer je niet voor de deur van de supermarkt kunt parkeren op zaterdagmiddag… Mijn vriendin helpt Fred, en Fred helpt Bruno met de bijdrages die hij van haar ontvangt. Dat is daar een ‘no-brainer’. Wat van mij is, is van jou en andersom. Waar zijn wij de weg kwijtgeraakt? Wanneer ze bij Bruno langskwam op haar reizen naar Afrika, dan zat ze gerust uren aan de thee. Je neemt immers tijd voor elkaar vindt men daar. En dan moet je bedenken dat mijn vriendin geen Luganda spreekt en Bruno geen Engels. Over dankbaarheid gesproken. Wanneer heb jij voor het laatst echt de tijd genomen voor vrienden?


Kort geleden hoorde ze dat Bruno eenzaam is gestorven in zijn huisje, overleden aan de gevolgen van Covid. Dat maakt het niet slechter of beter. Hij is gewoon gegaan, en rust nu in zijn vallei die nooit van hem was. Hij was van de vallei, en claimde niks. Wat een geluk!

41 views

Recent Posts

See All