'DoenDenkers'
Over Neergaan En Weer Opstaan 

Het Boek

'DoenDenkers' gaat over vallen en opstaan. Vallen gebeurt je, opstaan is een keuze. 'DoenDenkers' is daarom misschien wel boven alles een ode aan het maken van keuzes.

 

Wij kozen er niet voor om midden in het begin van de wereldwijde Corona crisis speelbal te worden van de Lockdown en de acties van onze zakenpartners. Waar we wel voor kozen is om er niet voor te buigen en om te gaan met alles wat ons overkwam. En wel op een manier die veel mensen de vraag deed stellen: "Hoe doen jullie dat toch?"

 

Die vraag inspireerde ons tot het schrijven van 'DoenDenkers'. Onze absolute aanrader en rode draad door het boek is dat we hebben durven 'loslaten' wat ons aan de grond hield. Dus wellicht meer specifiek is dit boek een ode aan de keuze los te laten wat je tegen houdt.

Jordi Ramon heeft met “DoenDenkers” een inspirerend boekje geschreven over de gigantische koerswijziging in het leven van zijn vrouw en hemzelf. In eenvoudige maar soms ook bloemrijke taal schotelt hij de lezer een fraai stukje filosofie voor over een nieuwe manier van leven die veel stress wegneemt en veel positivisme brengt. Hij doet dat zo toegankelijk dat sommige lezers de neiging kunnen krijgen hetzelfde te willen gaan doen, en andere lezers in elk geval een mooie levensles uit het betoog zullen destilleren.

 

Het boekje “DoenDenkers” is zeer lezenswaardig voor eenieder –en wie heeft dat niet?- die eens een andere kijk op het leven wil zien en wellicht zelfs zichzelf wil aanmeten.

 

Van harte aanbevolen!  Charles Kuijpers, boek recensent 

Voorproefje

'DoenDenkers' wil iedereen die in de touwen hangt inspireren op te staan en door te gaan. Maar niet perse met waar je altijd al mee bezig was. Nee, wij kozen er voor om niet tegen de bierkaai te vechten, op windmolens te jagen of aan dode paarden te trekken.

 

Toen duidelijk werd dat we in de hoek zaten waar de klappen vielen hebben we ons precies een halve dag tamelijk klote gevoeld totdat Jac haar profetische woorden sprak: "Laten we alles weg doen en naar Santiago de Compostella gaan!" Dus trokken we onze stoute wandelschoenen aan en gooiden onze kop in de wind.

 

In 'DoenDenkers' vertellen we over hoe wij denken en vervolgens doen. Wat dit ons bracht en waarom je niet moet blijven zitten wanneer je een knock-out incasseert. Het leven heeft zoveel moois en leuks in petto, als je maar doet wat je denkt.. Hierbij een voorproefje van een anekdote uit 'DoenDenkers':

Prijs € 20 inclusief verzendkosten

ISBN 978-94-93191-92-1

Uitgeverij Paris Books

'We hebben nul zekerheid, maar ook nul stress. En het belangrijkste; we hebben niets dat ons tegenhoudt. We leven nu bij de dag. Een beetje los vast, zeg maar. En nu zitten we weer vol met dromen. Voor ons is dat de ultieme beloning. We waren immers bij het begin van dit verhaal beroofd van onze dromen en we wilden ze terug.

Dat is gelukt. Als je er maar in blijft geloven en dat loslaat wat ervoor heeft gezorgd dat je dromen waren verdwenen en waren ingewisseld voor een ongewenste realiteit. En als je dromen terugkomen, dan kunnen ze ook uitkomen!

Dat merkten we onderweg. We liepen al dagen door de Pyreneeën, midden in de lockdown. Er was niets open en we hadden al dagen geen koffie gehad. Dag in dag uit liepen we kilometers tegen berghellingen op hopend dat in het volgende Franse dorpje er een barretje open zou zijn. Maar dat gebeurde maar niet.

 

We begonnen hardop te dromen van een echte Italiaanse barrista, ingegeven door de bedenkelijke kwaliteit van de Franse koffie die we bij tijd en wijle wel hadden weten te bemachtigen, die op de volgende bergtop zou staan en voor ons de perfecte espresso had klaar staan als we bezweet boven zouden komen.

Bij elke beklimming zeiden we tegen elkaar dat hij nu echt boven op ons stond te wachten en dat het uiteindelijk al het wachten waard was geweest. Tot we uiteindelijk na weer een steile beklimming van een uur of wat boven op een top van rond de 1500 meter kwamen.

 

Beneden hadden we nog de hoop uitgesproken dat hij er nu echt zou staan, de barrista. Je had onze gezichten moeten zien toen we bezweet en stoffig de laatste meters aflegden en op de top een man zagen staan. “Hi”, zei hij in het Engels met een vet ‘Allo ‘Allo! accent. “Mijn naam is Michael. Welkom! Hebben jullie trek in koffie?” We keken elkaar aan en wisten een paar seconden niets uit te brengen. Daar was hij, onze barrista. ‘In the middle of freaking nowhere!’ “Ik woon hier”, zei hij wijzend op een huis een meter of vijfentwintig verderop. “Kom verder en pak een stoel. Twee koffie?”

 

We gingen in zijn tuin zitten en doopten hem meteen ‘Sint Michael’. We vertelden hem over ons barrista-visioen. Over onze tocht en over van alles. Na twee slappe koppen filterkoffie namen we afscheid. De koffie was slecht, maar we vergeten de koffie en Sint Michael nooit meer. En wanneer we iets echt willen, dan denken we aan Sint Michael en aan hoe je alleen maar iets echt moet willen om het te krijgen. En er iets voor moet doen, want als we onder aan die berg waren blijven staan hadden we nooit de lekkerste slappe filterkoffie ooit gedronken."

20201225_101506.jpg